خودروی فراری ۳۶۵ GTB ۴ دیتونا نارت اسپایدر (NART Spider) با طراحی بدنه «میشلوتی»، به این دلیل وجود دارد که گروه کوچکی از مشتریان خواهان چیزی بودند که فراری هرگز به طور رسمی ارائه نکرده بود. دیتونا در اصل به عنوان یک کوپه سقف‌بسته، سخت و هدفمند طراحی شده بود و شخص انزو فراری دلیل چندانی برای تولید نسخه روباز آن نمی‌دید؛ با این حال، «لوئیجی چینتی» و تیم مسابقه‌ای آمریکای شمالی او (NART) این ایده را دنبال کردند.

تغییرات ساختاری و طراحی بدنه
نسخه NART اسپایدر بیش از آنکه محصول توسعه کارخانه باشد، در واقع یک «تغییر کاربری» محسوب می‌شد. جیووانی میشلوتی مأموریت یافت تا بدنه را بازطراحی کند؛ او سقف را حذف کرد و بخش عقب و شیشه جلو را تغییر داد تا تناسبات خودرو حفظ شود. از نظر ساختاری، این یک چالش بزرگ بود، زیرا دیتونا هرگز برای یک خودروی روباز طراحی نشده بود. با وجود اضافه شدن تقویت‌کننده‌ها، نتیجه نهایی به ناچار سنگین‌تر و دارای صلبیت کمتری نسبت به نسخه کوپه بود.

مشخصات فنی و عملکرد
از نظر مکانیکی، خودرو تا حد زیادی استاندارد باقی ماند. پیشرانه نام‌آشنای ۴.۴ لیتری V۱۲ حدود ۳۵۲ اسب بخار قدرت تولید می‌کرد که با یک گیربکس پنج‌سرعته دستی و سیستم تعلیق مستقل جفت شده بود. عملکرد خودرو به طور کلی مشابه نسخه کوپه بود، اما تجربه رانندگی بیشتر بر نمایش و هیجان تمرکز داشت تا دقت مطلق؛ چرا که بدون سقف، صدا و ارتعاشات خودرو بسیار خام و مستقیم احساس می‌شد.

جایگاه در بازار و نایابی
نمای ظاهری این مدل حتی در زمان عرضه نیز نظرات متفاوتی را به همراه داشت؛ برخی خطوط تمیزتر آن را نسبت به مدل‌های بعدی می‌پسندیدند و برخی دیگر معتقد بودند فرم کشیده دیتونا با سقف ثابت زیباتر است. داخل خودرو نیز با تریم و جزئیات اصلاح‌شده، منعکس‌کننده طراحی روباز آن بود.

تولید این خودرو بسیار محدود بود و طبق آمار پذیرفته شده، تنها حدود ۱۲ دستگاه از آن به صورت سفارشی ساخته شد. همین نایابی، دلیل اصلی ارزش بالای نارت اسپایدر در بازارهای امروزی است. اگرچه این خودرو از دید کارشناسی یک پاورقی جالب در تاریخ فراری است که نایاب‌تر و نمایشی‌تر از نسخه اصلی محسوب می‌شود، اما لزوماً از نظر فنی بهتر از آن نیست.