از زمان ظهور اتومبیلرانی و ساخت انواع خودروها در فرانسه، آنها برخی از بهترین خودروهای اسپرتِ جهان را به تولید رسانده‌اند. بسیاری از تولیدکنندگان فرانسوی، تاریخی پرافتخار در مسابقات رالی و سایر رقابت‌های حرفه‌ای داشته و همیشه یک پای ثابتِ رقابت‌های بزرگ جهانی هستند. این امر در طول سالیان متمادی، منجرب تولید محصولات بسیار ایده‌آلی از جانب خودروسازان فرانسوی شده است.

تاریخ صنعت خودروسازی فرانسه همه چیز دارد. از ابرخودروهای قدرتمند گرفته تا خودروهای مسابقه‌ای سریع و پر تحرک؛ امّا برخی از اتومبیل‌های فرانسوی نسبت به سایر محصولات این کشور از جایگاه ویژه‌تری برخوردار هستند. بنابراین ما در خودرونویس شما را دعوت می‌کنیم که با ۱۰ خودروی اسپرت و برتر فرانسوی آشنا شوید.

رنو ۵ توربو

رنو ۵ توربو نسخه‌ای اسپرت از هاچ‌بک رنو ۵ بوده و در اصل در پاسخ به موفقیت‌های لانچیا در مسابقات گوناگون و در اواخر دهه ۷۰ میلادی ساخته شده است. این خودرو توسط مارچلو گاندینی طراح مشهور لامبورگینی میورا و کونتاش طراحی شده است.

بدنه نسخه توربو رنو ۵ شبیه به نمونه معمولی آن بوده و در زیر کاپوت این خودرو تقریباً همه چیز کاملاً متفاوت است. نسخه توربو دیفرانسیل عقب بوده و پیشرانه آن با حجم ۱۳۹۷ سی‌سی، توانی معادل با ۱۶۰ اسب‌بخار و گشتاور ۲۱۰ نیوتن‌متر دارد. بسیاری از قطعات آن توسط کمپانی آلپاین ساخته شده‌اند. کمپانی رنو تنها برای تولید ۱ هزار نسخه از رنو ۵ توربو برنامه‌ریزی کرده بود؛ امّا فروش بسیار خوب و استقبال مشتریان باعث شد که رنو در طی دوره‌ای شش ساله، نزدیک به ۵ هزار دستگاه رنو ۵ توربو را به تولید برساند.

پژو ۹۰۷

در اوایل دهه ۲۰۰۰ میلادی، کمپانی پژو به شکل حیرت‌انگیزی در آستانه تولید یک ابرخودروی تمام عیار قرار داشت. پژو ۹۰۷ نشان می‌داد که طراحانِ با استعدادی در پژو فعال بوده و آنها خودرویی مجهز به پیشرانه ۶ لیتری V۱۲ با قدرت ۵۰۰ اسب‌بخار را ساخته‌اند.

این اتومبیل به شکل یک کانسپت آینده‌نگرانه ساخته شد؛ امّا برخلاف اکثر خودروهای کانسپت، پژو ۹۰۷ نمونه‌ای کاملاً کاربردی بوده و پژو به آسانی می‌توانست آن را به تولید برساند. ولی متاسفانه از این خودروی هیجان‌انگیز فقط در آزمایش‌های محدود اتومبیلرانی در پیست و نمایش آن در چند نمایشگاه خودرو استفاده شد. ساخت ۹۰۷ بخشی از توانایی‌های پژو در تولید خودروهای قدرتمند را نشان داد.

سیتروئن اس ‌ام

این خودروی کوپه و کاملاً عجیب و اسپرت از سال ۱۹۷۰ تا ۱۹۷۵ میلادی به تولید رسیده و به دلیل سواری عالی و طراحی منحصر به فرد، مورد تحسین منتقدان زیادی قرار گرفته است. موتور اس‌ام توسط سیتروئن در سال ۱۹۶۸ از شرکت ایتالیایی مازراتی خریداری و مجدداً مورد بازنگری قرار گرفت.

ترکیب موتور مازراتی با سیستم تعلیق انقلابی و جدید سیتروئن، یعنی تجربه سواری نرم و راحتی را نسبت به سایر خودروهای موجود در بازار تجربه خواهید کرد. اس‌ام خودروی سریعی نبود؛ امّا از نظر راحتی و هندلینگ به بسیاری از رقبای خود کنایه می‌زد. این اتومبیل ۱۷۴ اسب‌بخار قدرت داشته و شتاب صفر تا ۱۰۰ آن حدود ۸.۵ ثانیه است.

رنو کلیو v۶

کیلو V۶ نسخه اسپرتِ هاچ‌بک محبوب کمپانی رنو است. این محصول توسط «RenaultSport» طراحی شده و شرکت «Tom Walkinshaw Racing» آن را توسعه داده است. خودروی مزبور به پیشرانه‌ای با توان ۲۵۲ اسب‌بخار مجهز بوده و در زمان عرضه به عنوان قدرتمندترین هاچ‌بک جهان شناخته می‌شد.

در این محصول علاوه بر بهبود توان پیشرانه، تغییرات و تحولاتِ دیگری هم رخ داده است. موتور کیلو از جلو به وسط آمده و سیستم دیفرانسیل عقب جایگزینِ دیفرانسیل جلو شده است. علاوه بر موارد مزبور، مواردِ غیر ضروری از این خودرو حذف شده و تزئیناتی گسترده برای بدنه آن در نظر گرفته‌اند. تمام تغییرات و تحولات مزبور کیلو را به خودرویی سریع تبدیل کرد؛ خودرویی که آن زمان به هیچ کدام از محصولات کمپانی رنو شباهت نداشت.

دلاهیه ۱۳۵ ام اس

خودروسازی دلاهیه در سال ۱۸۹۴ تأسیس شد؛ یعنی تقریباً همان ایامی که اولین وسایل نقلیه موتوری در جهان ساخته شدند. ۱۳۵ اولین محصول دلاهیه به عنوان اتومبیلی اسپرت بوده و نتایج قابل قبولی در مسابقات گوناگون از جمله رالی معتبر آلپاین کسب کرد.

مدل ۱۳۵ ام‌اس اسپرت‌ترین نسخه ۱۳۵ بوده و به نحوه قابل توجهی بدنه آن نسبت به ۱۳۵ معمولی تفاوت داشت. ۱۳۵ ام‌اس به شکل ویژه و فقط برای مسابقات ساخته شده و قدرت بهترین نسخه آن به ۱۶۰ اسب‌بخار می‌رسید. امروزه دقیقاً مشخص نیست که چند دستگاه از دلاهیه ۱۳۵ ام‌اس هنوز زنده هستند؛ اما ما می‌دانیم که بسیاری از نمونه‌های آن در اثر تصادفات رانندگی از بین رفته و یا قطعه قطعه شدند.
 
رنو آلپاین A۱۱۰ ۱۶۰۰S

در اوایل دهه ۱۹۷۰ میلادی بخشی از خودروساز فرانسوی آلپاین را کمپانی رنو تصاحب کرده و اولین خودرو آلپاین با مالکیت جدید و به نام A۱۱۰ ۱۶۰۰S رونمایی شد. مدل A۱۱۰ از دهه ۱۹۶۰ به تولید می‌رسید؛ امّا نسخه جدید آن کاملاً بهتر از نسخه‌های قدیمی آن بود.

A۱۱۰  در مسابقات رالی قهرمانی جهان در سال ۱۹۷۳ نمایش فوق‌العاده داشته و در ۶ رالی و مجموع رقابت‌ها به برتری رسید. از این اتفاق به عنوان موفقیتی چشمگیر یاد می‌کنند؛ زیرا رقبایی مانند پورشه، لانچیا و فورد پشتوانه مالی مناسب‌تری نسبت به یک خودروساز کوچک فرانسوی داشتند.

بوگاتی تایپ ۳۵

از نظر بسیاری از هوداران جهان خودرو و دنبال‌کنندگان اخبار مرتبط به صنعت خودروسازی جهان، بوگاتی یک برند فرانسوی نبوده و این نام کاملاً ایتالیایی است. اگر چه بوگاتی توسط یک مهاجر ایتالیایی تاسیس شده است؛ امّا اکنون بوگاتی در فرانسه مستقر بوده و در شهر مولشایم در منطقه آلزاس حضور دارد.

در آغاز بوگاتی یک خودروساز مسابقه‌ای  بوده و فقط اتومبیل‌هایی مخصوص مسابقات اتومبیلرانی می‌ساخت  و در آن زمان مدل تایپ ۳۵ در بین مدل‌های مختلف این کمپانی موفق‌ترین خودرو بود. تایپ ۳۵ در بیش از ۱ هزار مسابقه حضور داشته و در مسابقات جهانی جایزه بزرگ ۱۹۲۶ خوش درخشیده است. علاوه بر آن از سال ۱۹۲۵ تا ۱۹۲۹ میلادی و به مدت پنج سال پی در پی مقام نخست مسابقات تارگا فلوریو در اختیار تایپ ۳۵ بود.

آلپاین A۱۱۰ ’۱۷

آلپاین جدای از شرکت مادر خود یعنی کمپانی رنو، با معرفی A۱۱۰ جدید خود را دوباره به عنوان یک برند مستقل و از سال ۲۰۱۷ میلادی مطرح کرد. خودروی جدید آلپاین پیشرانه‌ای ۲۸۸ اسب‌بخاری داشته و تنها ۱۱۱۱ کیلوگرم وزن دارد.

این خودروی اسپرت، عالی و مطمئن آن قدر خوب است که طراحان مک لارن F۱ از یکی از آنها برای رانندگی روزانه استفاده می‌کنند. در عصری که بازار اتومبیل‌های اسپرت رو به نابودی است؛ آلپاین ثابت کرد که هنوز هم می‌توان یک خودروی کلاسیک اسپرت و جدید با قابلیت‌ها و فناوری‌های بروز ساخت.

پژو ۲۰۵ GTI T۱۶

پژو برای شرکت در رالی گروه B با مشکل عجیبی مواجه شده بود. این شرکت باید مطابق قوانین این مسابقات، ۲۰۰ نمونه جاده‌ای از خودروی ۲۰۵ GTI T۱۶ را به تولید می‌رساند تا مجوز حضور در این رقابت‌ها را به دست بیاورد. پژو که چاره‌ای نداشت، دست به کار شده و ۲۰۰ نمونه از نسخه جاده‌ای اتومبیلی که برای رالی طراحی شده بود؛ ساخت و روانه بازار کرد. نسخه جاده‌ای اشتراکات فراوانی با نمونه رالی داشت.

در این محصول صندلی عقب حذف شده و از پیشرانه ۱.۸ لیتری توربو استفاده شده بود. همچنین مهندسان پژو از چارچوب کاری لوله‌ای بهره برده و فاصله بین چرخ‌ها را افزایش دادند. پژو GTI T۱۶ حدود ۱۹۷ اسب‌بخار قدرت داشته و دو دیفرانسیل است.

بوگاتی ویرون

عرضه بوگاتی ویرون به معنای واقعی کلمه فضای حاکم بر صنعت خودروسازی را برای همیشه تغییر داد. این اقدام کمپانی بوگاتی منجرب آغاز دوران ابرخودروها شده و از آن پس اتومبیل‌هایی خلق شدند که از نظر سرعت و نیرو غیر قابل تصور بودند.

حداکثر سرعت ویرون ۴۰۷ کیلومتر در ساعت بوده و به این ترتیب رقیب اصلی خود  Koenigsegg CCR را به سادگی پشت سرگذاشته و به عنوان سریعترین اتومبیل جهان شناخته شد. نسخه اسپرت ویرون نیز در سال ۲۰۱۰ به سرعت ۴۳۱ کیلومتر در ساعت رسید و تا سال ۲۰۱۷ به عنوان سریع‌ترین خودروی جهان شناخته می‌شد.