M۳۵ خودرویی بود که نه فقط در فرانسه ساخته شد، بلکه مردم این کشور نیز نقش مهمی در توسعه آن ایفا کردند؛ چرا که سیتروئن نمونه های اولیه را در اختیار آن ها قرار داد تا تجربه رانندگی خود را مستقیما به مهندسان شرکت گزارش کنند.

این خودرو که به طور ویژه به عنوان یک آزمایشگاه متحرک برای موتور تک روتور ۹۹۵ سی سی توسعه یافته بود، در قالب یک کوپه ۲+۲ با طراحی چشمگیر ساخته شد. M۳۵ همچنین از سیستم تعلیق هیدروپنوماتیک مشهور سیتروئن و ترمزهای دیسکی جلو بهره می برد. 

ساخت بدنه نیز به شرکت فرانسوی هولیز (Heuliez) سپرده شد؛ بدنه سازی که به دلیل تخصص در تولید خودروهای کم تیراژ شهرت داشت و بعدها خودروی تک نسخه ای لامبورگینی پرگونتا را نیز ساخت.

سیتروئن تعداد محدودی از این نمونه های اولیه را در اختیار گروهی از مشتریان منتخب قرار داد تا در قالب یک برنامه ارزیابی بلندمدت مورد آزمایش قرار گیرند. از مالکان خواسته شده بود تجربه رانندگی خود را مستقیما به بخش مهندسی شرکت گزارش دهند و سیتروئن نیز برای موتور وانکل، گارانتی کامل دو ساله در نظر گرفته بود. برای تاکید بر ماهیت آزمایشی خودرو، روی شیشه عقب این جمله درج شده بود:

«این نمونه اولیه سیتروئن M۳۵ مجهز به موتور وانکل، در حال انجام آزمایش های بلندمدت در اختیار یکی از مشتریان سیتروئن است.»

با وجود نویدهای فنی موتور وانکل، M۳۵ به دلیل مصرف بالای سوخت و روغن نتوانست انتظارات را برآورده کند. تولید این خودرو تنها دو سال پس از معرفی آن متوقف شد و در مجموع فقط ۲۶۷ دستگاه به طور رسمی ساخته شد. سیتروئن بعدها برای جلوگیری از هزینه های نگهداری این خودروهای آزمایشی، بیشتر آن ها را از مالکان بازخرید و اسقاط کرد؛ موضوعی که باعث شده M۳۵ امروز به یکی از کمیاب ترین مدل های تاریخ این شرکت تبدیل شود.

نمونه شماره ۱۲۴ که از ابتدا در فرانسه و با رنگ اختصاصی Gris Nacré Métallisé (خاکستری متالیک صدفی) تحویل داده شد، بیشتر عمر خود را در جاده های منطقه دوردونی (Dordogne) سپری کرده است. 

گفتنی است؛ موتور وانکل که با نام موتور دوار نیز شناخته می شود، نوعی موتور احتراق داخلی است که به جای پیستون های رفت و برگشتی از یک روتور مثلثی شکل برای تولید نیرو استفاده می کند. این طراحی باعث می شود موتور ابعاد کوچک تر، وزن کمتر و عملکرد نرم تری نسبت به موتورهای پیستونی داشته باشد و بتواند به دور موتورهای بسیار بالا دست یابد. 

با این حال، مصرف نسبتا زیاد سوخت و روغن، آلایندگی بالاتر و دشواری در آب بندی محفظه احتراق از مهم ترین نقاط ضعف این فناوری به شمار می روند؛ مسائلی که مانع از فراگیر شدن آن در صنعت خودرو شدند.